Aynı gökyüzünün altında yürüyen iki yolcuyduk biz. Birimizin pusulası cebindeydi çoktan. Diğerimiz haritasını çizmeye çalışıyordu. Rüzgâr ikimizin de yüzüne aynı serinliği vuruyordu ama birimiz o serinliği bahar sanıyordu. Diğerimiz yaklaşan kışın habercisi. Bir kıyı düşün; açıkta demirlemiş bir gemi ve limanda bağlı başka bir gemi var. Açıkta olan, halatlarını çözmeye hazırlanıyor, henüz zincirlerinin sesini susturmuş değil. Limandaki ise çoktan fırtınadan dönmüş, güvertesin

Bazen, bilirsin. Hissedersin. Doğrunun ve yanlışın ne olduğunu.. Belki de herkesten çok bilirsin. Herkesten fazla yaşamışsındır çünkü. Onlar, diğerleridir. En yakınındakiler bile diğerleri olur. Diğerlerine dönüşür. Anlamazlar. Anlayamazlar hissettiklerini. Mesela, kendini yaz mevsimi geldiğinde dut ağacı altında gibi düşün. Kocaman bir ağacın altında. Herkes o ağaca bir tekme atıp kaçıyor. Dutlar düşüyor patır patır. Yakalamaya çalışıyorsun. Üzerine çarpıp sekenler yere düşü

İki kanatlı kapı, Kimseye ait değildi. Ne bana, Ne geçmişe, Ne de birinin affına... Ahşap dediğin, Sabırla çürürdü. Yağmur değdiğinde, Kusardı içinde ne varsa. Susarak çürürdü, Konuşsa dağılırdı çünkü. Kapıdan hızlı geçmek gerekiyordu, Olabildiğince... Çünkü durmak, Beklemek artık bir seçenek değildi. İnsan, Beklediği eşiklerin kölesidir demişti biri. İki kanatlı kapı, Islak.. Çizgi çizgi, Sanki yıllardır içinde tutuşan bir öfke, Dokununca ses verdi. -Oğlum, dedi -O kadar iyi

Uzakta bir yol ayrımı var. Oldukça uzak. O kadar uzak ki, hemen burada. Yanıbaşımda duruyor. Elimi atsam, 46 yıl. Seslensem 12 ay. Arkamı dönsem çok geride. Gitsem, benden önce gider. Kalsam, zaten benimle.. Hep beklediğim. Hep bekleyen. Bilse, bekler. Bir an bile bensiz hissetmez. Bir an, nefes almaz nefesimi tüketircesine. Baksam, baktığım yerde. Bakmasam, baktığım şey elinde. O kadar uzak, o kadar uzak ki.. Çağırsam, bir çığlık mesafesinde. Hemen burada. İşte bak! Tiril ti

'Anlatacağım şey, zamanın sadece akıp giden bir varlık olmadığı; aynı zamanda kalıplar döken, biçim veren, bazen de insanı kendi sertliğinde çatlatan bir madde olduğu gerçeğidir.' Zaman, çoğu insanın sandığı gibi nötr değildir. Hiç olmadı. Sessizdir ama tarafsız asla. Kimini besler, kimini törpüler, kimini de içten içe tüketir. Görünmeyen bir atölye gibi düşünün. O atölyede kalıplar vardır: çocukluk kalıpları, korku kalıpları, umut kalıpları, bekleyiş kalıpları, vazgeçiş kalı

Bin hece yazdım. Sildim sonra.. Gümüş kanatlarında ay ışıklarının, Yersiz, Mekânsız, Sabaha inat, Koyarak başımı avuçlarımın içine...