ZAMAN

Çok zaman önce, 'Aynadaki Yüz' adlı bir hikaye yazmıştım. Aynalara bakmak cesaret ister. Yansımasına dayanmak zordur demiştim. 

Kişi, kendi hiçliğinin farkına varmaya başladığında, yıllarca varoluşa karşı duruşunun ne kadar ahmakça olduğunu anlar. Gördükleri, Aynanın aksindeki basit bir simetriden ibaretken... 'zaman' gölgesine çekilmiş de güler demiştim..

Aynadaki yüz, zamanın kendisidir. 

Bu nedenle kimi, vazgeçtin sanır. Kimi yoruldun da bıraktın. Kimileri, umut dedikleri şeyi sen icat ettin de, buruşturup çöpe attın...

Aynaları ve yüzleri umursamaz hiç kimse. Herkes, belindeki kuşağın içinde taşıdığı aynayı korumayı görev edinmiştir. 

Baktığını, görmek istediği gibi görür, tabi ki kendi aynasında...

İstediğini göremeyince de suçu aynada bilir.

Geride kalan her şey, basit birer göz yanılgısı.. ki o da, kalp yanılgısından iyidir.